Ik merkte dat ik steeds opnieuw wilde beginnen. Nieuwe ideeën, nieuwe plannen, een andere richting. Het voelde alsof ik vooruitging… maar eigenlijk bleef ik op dezelfde plek. Ik bleef nadenken, bijsturen, veranderen. Maar niets kwam echt van de grond. Niet omdat ik niet wist wat ik wilde. Maar omdat mijn hoofd te vol was om het helder te zien..
Je voelt dat er meer in je zit, maar het komt er niet uit. Niet omdat je het niet wilt, maar omdat er simpelweg geen ruimte is om er echt in te zakken. Het leven gaat vaak gewoon door. Je dagen vullen zich vanzelf met werk, afspraken en alles wat aandacht vraagt. Je bent bezig, je schakelt, je regelt. En ergens tussendoor is er dat idee. Dat verlangen om iets op te bouwen wat echt van jou is. Iets wat betekenis heeft, wat klopt. Maar daar kom je niet aan toe. Of beter gezegd: je komt er niet echt bij.
Soms weet je het niet precies… maar je voelt het wel. Dat het zo niet langer klopt. Dat er iets mag veranderen, ook al kun je er nog geen woorden aan geven. Van buiten lijkt alles misschien gewoon door te gaan. Je doet wat je moet doen, je houdt alles draaiende. Maar ergens vanbinnen is er een soort onrust die blijft terugkomen. Niet altijd luid, maar wel aanwezig.
Er komt een moment waarop het weer rustig wordt in je hoofd. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat je weer voelt wat klopt. Het begint vaak subtiel. Niet ineens een groot inzicht of een compleet nieuw plan. Maar meer een soort ruimte. Alsof er iets opent.
